Sopot Festival '99

XXXVI Międzynarodowy Festiwal Piosenki Sopot
20-22 sierpnia 1999


PROGRAM SOPOT FESTIVAL 1999
PIĄTEK 20 sierpnia 1999 r.



“MUZYCZNE DROGI EUROPY”

Lata 90. naszego wieku rozpoczęły się na całym świecie triumfalnym powrotem muzyki folkowej na anteny stacji radiowych, do studiów nagrań i sal koncertowych. Przy zmieniającej się geopolitycznej mapie świata, każdy chciałby identyfikować się ze swoimi “korzeniami” i przywrócić swoją, dawno utraconą świadomość narodową. Jednocześnie najlepszym łącznikiem między narodami jest właśnie muzyka - posługująca się językiem uniwersalnym - dźwiękiem, głosem, tańcem i niesłychanym ładunkiem emocjonalnym.
A zatem, z racji zbliżającego się w zawrotnym tempie nowego tysiąclecia, organizatorzy tegorocznego festiwalu w Sopocie zaproponowali nietypowe widowisko muzyczne, które podkreśli różnorodność i odrębność muzyki Starego Kontynentu.
Ta prezentacja wielości stylów i gatunków muzycznych, ukazująca jednocześnie wpływ muzyki ludowej oraz przenikanie kultur w muzyce rozrywkowej zastąpi dotychczasową formułę Międzynarodowego Konkursu Piosenki. Ta nowa idea wyróżni sopocki festiwal na tle innych imprez muzycznych, promujących wciąż podobną muzykę.

scenariusz:
BOLESŁAW PAWICA, WŁODZIMIERZ KLESZCZ
/wg pomysłu WOJCIECHA TRZCIŃSKIEGO/

Koncert prowadzi:  KRZYSZTOF TREBUNIA

 

SOBOTA 21 sierpnia 1999 r. 

Koncert prowadzi: MAREK NIEDŹWIECKI



NIEDZIELA 22 sierpnia 1999 r. 

Koncert prowadzi: MAREK NIEDŹWIECKI

 

“MUZYCZNE DROGI EUROPY”

występują:

ALTAN
ENRIQUE MORENTE FLAMENCO
FARLANDERS
JOSE ANGEL HEVIA
KAPELA ZE WSI WARSZAWA
RAWIANIE I SĄSIEDZI
TARAF DE HAIDOUKS
VÄ RTTINÄ
THE BULGARIAN VOICES “ANGELITE”
TREBUNIE-TUTKI
MIECZYSŁAW SZCZEŚNIAK
KAYAH
GORAN BREGOVIC 

Koncert prowadzi:  KRZYSZTOF TREBUNIA


SOBOTA 21 sierpnia 1999 r.

występują:
MAŁGORZATA OSTROWSKA
LIONEL RICHIE
Koncert prowadzi: MAREK NIEDŹWIECKI

 

NIEDZIELA 22 sierpnia 1999 r.  

występują:
A TEENS /support/
WHITNEY HOUSTON

Koncert prowadzi: MAREK NIEDŹWIECKI

WYKONAWCY SOPOT FESTIVAL 1999
 

A L T A N
Prawdopodobnie najlepszy - z młodego pokolenia - irlandzki zespół z Donegal, który wywodzi się z prywatnego i muzycznego związku Mairé ad Ní Mhaonaigh i Frankie’go Kennedy.
Nazwa Altan pochodzi od Loch Altan, nad jeziorem niedaleko Gweedore. Ojciec Mairé ad, Francie Mooney (Proinsisa Maonaigh) długi czas wiódł prym w utrzymaniu tradycji łączenia donegalskich skrzypiec z dystyngowanym szkockim brzmieniem. Szybkie pojedyncze uderzenie i triola staccato (ulubiona przez donegalskich skrzypków), biją w sercu Mairé ad i napędzają podwójne skrzypce Ciaran’a Tourish’a, które z kolei są podstawą instrumentalnego brzmienia Altan. Do tego dochodzą dźwięki akordeonu Dermont’a Byrne, dynamiczny akompaniament buzuki Ciaran’a Curran’a oraz niezależne gitary Dá ithí Sproule’a i Mark’a Kelly.
Przez 10 lat Zespół związany był kontraktem z amerykańską wytwórnią Green Linnet. Przejście do Virgin Records pozwoliło im sięgnąć do muzycznych tradycji swoich rodzinnych stron i dołożyć do swojej muzyki więcej z akustycznej tradycji, której zawsze hołdowali. W 1996 roku ukazał się album “Blackwater”.
Niezbyt zadowolony z piosenek takich jak “Time has Passed” czy “A Moment in Time”, Altan postanowił zadbać o nową strukturę muzyczną. Efekty ich pracy słychać np. w utworach: “Sú il Ghorm” - kojący bas Stephen’a Cooney’a, “I Wish My Love Was A Red, Red Rose” - skromną harmonię Alison Krauss. Ostatecznie, zadowoleni z efektów - członkowie Zespołu postanowili jeszcze bardziej rozszerzyć i tak już bogatą paletę brzmień. Rezultatem tych eksperymentów jest ich najbardziej ambitny album - “Runaway Sunday”.

FARLANDER
Inna Zhelannaya i Sergey Starostin
W 1989 roku Inna rozpoczęła swoją muzyczną karierę z rockową Grupą “Alliance”. Już wtedy zauroczona była ludowymi piosenkami wykorzystywanymi przez jednego z najlepszych rosyjskich muzyków, piosenkarzy i mistrza sekcji drewnianych instrumentów dętych - Sergey’a. Wkrótce Starostin dołączył do Zespołu, urozmaicając ich repertuar etnicznymi elementami. W 1991 roku nagrali płytę - “Made in White”, którą trzy lata później ogłoszono najlepszym albumem rockowym i popowym na wschodzie (doroczne nagrody “Radio France International”).
Zespół brał udział w wielu międzynarodowych festiwalach muzycznych. Oprócz tego Inna uczestniczyła w różnych międzynarodowych projektach muzycznych, m.in. wystąpiła jako wokalistka na płycie “Last Nation”, która była rezultatem współpracy z amerykańskim piosenkarzem i gitarzystą Jon’em Humboldt’em.
Ostatecznie w 1994 roku Inna stworzyła swój własny zespół wraz z dwoma członkami “Alliance”: Sergeyem Kalachevem i Sergeyem Starostinem. Dwa lata później wydali album “Vodorost”, który odniósł duży sukces nie tylko wśród rosyjskiej publiczności i krytyków, ale został również uznany przez międzynarodowy rynek muzyczny. Wraz z wielkim przebojem “Only You” Zespół odbył trasę koncertową po Stanach Zjednoczonych: wystąpił m.in. na festiwalu “One World”.
W 1997 roku Farlanders nagrał materiał na nową płytę. Mocny głos Inny, zapadające w pamięć teksty, silny wpływ rosyjskich i żydowskich orientalnych tradycji - czynią ich muzykę nieporównywalną z żadnym innym rosyjskim zespołem. To przedziwna mieszanka przebojowych melodii oraz uderzających rytmów.

Skład Zespołu:
Inna Zhelannaya - śpiew
Sergey Starostin - piosenkarz i muzyk
Sergey Kalachev -sześciostrunowy bas
Sergey Klevensky - tradycyjne i ludowe drewniane instrumenty dęte
Pavel Timofeev - perkusja

HEVIA
Jose Angel Hevia Velasco to artysta pochodzący z Hiszpanii, grający na unowocześnionej wersji kobzy zwanej MIDIpipe. Instrument ten kojarzy się nam najczęściej z folklorem szkockich i irlandzkich górali. Okazuje się, że jest on również doskonale znany na Półwyspie Iberyjskim.
Hevia - uczeń wybitnego dudziarza Armando Fernandeza z Gijon - w zadziwiająco dyskretny sposób łączy w swoich utworach brzmienie kobzy, drumli skrzypiec, gitar, tradycyjnych instrumentów perkusyjnych, głosów ludzi gór i zupełnie współczesnych instrumentów elektronicznych. Sam nazywa tę muzykę “soundrtackiem ludzi żyjących na zboczach gór”.
Jest bardzo związany emocjonalnie z regionem Hiszpanii zwanym Asturią, gdzie rozpoczęła się jego fascynacja muzyką. Typowe dla tego regionu wątki muzyczne, przekazywane z pokolenia na pokolenie i pilnie strzeżone przez najstarszych mieszkańców tego regionu, przenosi do swoich utworów i “tłumaczy” je na uniwersalny, zrozumiały dla wszystkich język. Muzyka w jego wykonaniu brzmi świeżo, dynamicznie, a przy tym prawdziwie. Ponadto jej perfekcyjne opracowanie pozwala dotrzeć do nawet najwrażliwszych słuchaczy z różnych kręgów etnicznych i kultowych.
Niezwykła subtelność utworów Jose Angela Hevii Velasco oraz wirtuozeria z jaką gra na dudach, zjednały mu setki tysięcy fanów w rodzinnym kraju. Teraz - dzięki “Tierra De Nadie/No Mans Land - może go poznać cały świat. To jedyny w swoim rodzaju “kobziarz ery elektronicznej”.

TARAF DE HAIDOUKS
Taraf de Haidouks to grupa Cyganów “Lautari” (tradycyjni muzycy), którzy pochodzą z małej rumuńskiej wioski Clejani. Odkryło ich dwóch młodych Belgów - Stephane Caro i Michel Winter - którzy zakochali się w ich muzyce podczas podróży do Rumunii w 1990 roku. Postanowili oni przedstawić całemu muzycznemu światu nostalgiczne, średniowieczne ballady, przesiąknięte tureckim dźwiękami utwory i wzruszające pieśni miłosne.
Caro i Winter zorganizowali parę koncertów w Belgii i przedstawili Zespół wytwórni “Crammed Discs”. Pierwszy album - “Musiques des Tsiganes de Roumanie” - został wydany w 1991 roku. Został entuzjastycznie przyjęty zarówno przez publiczność jak i media. Płyta natychmiast wspięła się na pierwsze miejsca Europejskiej Listy World Music i Zespół zaczął koncertować w całej Europie. Udowodnili, że nadają się zarówno do wielkich sal koncertowych i na sceny najważniejszych festiwali, jak i do całonocnego grania w barach czy na ulicach.
W 1992 roku Taraf de Haidouks wystąpili ze szwajcarską gwiazdą pop Stephanem Eicherem, nagrali program telewizyjny z Yehudi Menuhinem, a także zagrali u francusko-cygańskiego reżysera Tony Gatlif’a w filmie “Latcho Drom”, który zdobył nagrodę podczas Festiwalu w Cannes oraz Nagrodę Audio-wizualną podczas Midem.
Drugi album Zespołu, zatytułowany “Honourable Brigands, Magic Horses and Evil Eye” został nagrany w Rumunii w 1994 roku. Reakcje ze strony słuchaczy i rynku muzycznego były jeszcze gorętsze niż przy pierwszym albumie.
Na ich nowej, trzeciej już płycie - “Dumbala Dumba” - po raz pierwszy dołączyła wokalistka. Jej zmysłowy głos i bardzo urozmaicony repertuar (zaczerpnięty z muzyki przedmieść) perfekcyjnie wyrażają cygańskiego ducha.
Pomimo wielu tras koncertowych po “zachodnim świecie”, Taraf de Haidouks zawsze wracają do swojej rodzinnej wioski Clejani i tradycyjnego stylu życia. Żyją dla swojej muzyki, która wyznacza wszystkie ważne wydarzenia w wiosce, takie jak chrzty, śluby, pogrzeby, dożynki ...

KAPELA ZE WSI WARSZAWA
To jest zupełnie nowa “kapela” młodzieżowa z iście rockowym czadem - choć grająca “bez prądu i pod prąd”. Słynna jest z szarży smyków i galopad bębnów, a zarazem z wyśpiewywania “na krzyku” z dziką werwą tego, co każdy ma na myśli - “o wianeczku”.
Ich pierwszy album zaprasza do “Hopsasa Classic Polo”, bo zawiera wyłącznie utwory tradycyjne, z serca Polski. Płyta ta została uznana folkowym albumem 1998 roku przez słuchaczy Programu III Polskiego Radia i niepokornego czasopisma “BRUM”. Nie należy się temu faktowi dziwić, gdyż jest to nowoczesny, energiczny styl “bio-techno”, a zarazem jest to tak polskie i “korzenne” jak stare, dobre i mocne wino. Młodzi doszukali się nad Wisłą tych pierwotnych, szamańskich pokładów, które budzą resztki ocalałego polskiego kodu genetycznego i wprowadzają w trans tłumy - do upadłego i do białego rana (jak podczas pierwszego, dużego koncertu przed dwoma laty na “Przystanku Olecko”). Są ulubieńcami publiczności i zbierają - gdzie się da - zarówno nagrody od niej, jak i od jurorów rozlicznych konkursów - począwszy od “Nowej Tradycji’ 98” Polskiego Radia.
Są bardzo zbuntowani - grają dzisiaj tzw. “hard core’y z obory” na tradycyjnych polskich instrumentach i śpiewają gwarą “białych” wieśniaków z naszych “farm i plantacji”. Do tego zapraszają ich na salony, np. na “Probaltica’ 99” czyli VI Festiwal Muzyki i Sztuki Krajów Bałtyckich - “Toruńskie Chopiniana” w maju tego roku.

Ludzie z naszej wsi to:
Małgorzata Smiech - I skrzypce, śpiew;
Katarzyna Szurmah - skrzypce, skrzypice, I biały głos;
Anna Jakubowska - suka biłgorajska, śpiew, taniec;
Maja Kleszcz - basy, śpiew;
Marcin Kozak - baraban z czynelem;
Maciej Szajkowski “Herszt” - bęben mazowiecki z cekinami, taniec.

RAWIANIE I SĄSIEDZI
Rawianie - to ludowa kapela mazowieckiej muzyki polnej, prowadzona przez pasjonata, nauczyciela i artystę Janusza Furmańskiego, wspieranego przez żonę - wykształconym, ale autentycznym ”bielszym” głosem - Barbarę Furmańską. Okrasą tego Zespołu jest stary mistrz “łkających” skrzypiec - Stanisław Wojciechowski. Razem z feerią oryginalnych harmonii i roztańczonym barabanem stanowili jedną z największych atrakcji, niestety “umierającego” już Festiwalu Śpiewaków i Kapel w Kazimierzu nad Wisłą.
Sąsiedzi - to dwaj znakomici artyści poszukujący - choć z przylepioną amerykańską etykietką - jazzu.
Krzysztof Ścierański - ujeżdżający gitary huraganem rytmów i roztaczający swoją symfonię, prawdziwie malarskich, impresji. Jak serce każe. Jest muzykiem cieszącym się od blisko ćwierć wieku większym uznaniem na obczyźnie niż w “domu”.
“Kinior” czyli Włodzimierz Kiniorski - “duch niespokojny” i “człowiek orkiestra” grający ciałem, barwą i uczuciem. Nie zna barier stylów i nie uznaje utartych schematów estetycznych. Bawi się sztuką i szuka w niej siebie. Od ponad ćwierć wieku błyszczy jako największa gwiazda w swoim teatrze muzyki.
Rawianie i Sąsiedzi spotkali się przed sześcioma laty w studiu Polskiego Radia z inicjatywy miłośników narodowego archetypu muzycznego - tego spod strzechy i tego ze świątyni filharmonii - z Żelazowej Woli. Spotkali się również po to, by “Rozorać Miedzę” (produkcja 1993 r.) dzielącą polskich tradycjonalistów źródłowych od polskich awangardzistów współczesnej estrady. Zapragnęli kontynuować dzieło, które rozpoczął niegdyś Zbigniew Namysłowski, ale tym razem w żywym dialogu z tą ”źródlaną muzyką”. Powstały więc: impresje minionego babiego lata, chochołowe smutki z GS-u, szalone i pijane oberki - jak z “Młodości Chopina”, dramatyczne polskie “Schmaltz Tango” - jak wspomnienie Kantora. Nowe, ale jakże znane nam obrazy z niekończącego się swojskiego wesela. Rozbudziły płonne nadzieje - jak słomiane ognie ...
Mogliśmy to zobaczyć w muzycznym, fabularyzowanym filmie Grzegorza Siedleckiego “Classic Polo”, ze znakomitymi zdjęciami Zbigniewa Maziarza. To rzeczywiście jest prawdziwe polskie wesele naszych czasów. A poprawiny? Rawianie, “Kinior” i Krzysztof Trebunia-Tutka nagrali na “dubach” bractwa Erszkowskich ‘Galago” nowy, biesiadny, taki stańczykowski hymn Polek ” “Dance ! Och Baby” - czyli Classic Polo II.

THE BULGARIAN VOICES “Angelite”
Nikt, kto kiedykolwiek usłyszał ten - niemal legendarny - chór nie może nie poddać się magii i fascynacji tymi głosami. The Bulgarian Voices “Angelite” znany był głównie krajanom, do czasu otwarcia “żelaznej kurtyny”. Podczas swoich tras koncertowych po świecie Bułgarki elektryzowały swoimi zaskakującymi, czarującymi, “dotykającymi duszę”, nieprawdopodobnie dokładnymi pieśniami. W 1993 zostały nominowane do Nagrody Grammy w Stanach Zjednoczonych.
Wydaje się, że ich głosy - dźwięczne i mocne jak dzwony- unoszą się w przestrzeni. Te kobiety stały się międzynarodowymi gwiazdami, które hipnotyzują swoją muzyką cały świat.
Prawdopodobnie, najbardziej wyróżniający się rys bułgarskiej muzyki to ogromna - “rytmiczna i miarowa różnorodność”.
The Bulgarian Voices to 24 wykonawczynie z różnych stron Bułgarii, które uczyły się zarówno swojej muzyki bułgarskiej jak i zachodniej. Mają możliwość połączenia koloru dźwięku i techniki wokalnej bułgarskiej muzyki tradycyjnej z kompleksowymi strukturami nowych kompozycji. Koncertowały w Stanach Zjednoczonych, Meksyku, Japonii, Indii i wszystkich krajach Europy Zachodniej i Wschodniej. Od 1994 The Bulgarian Voices pracują z młodym dyrygentem Nikolayem Merdjanov.

TREBUNIE-TUTKI
Hołubią swoją tradycję i muzykują w rodzinie od ponad 70 lat - od czasów dziadka Budza-Mroza, którego opiewał w poemacie “Kobziarz Mróz” sam Jan Kasprowicz.
Podążają śladem dziadka i jeżdżą dzisiaj po świecie ze swoją góralską muzyką: ojciec - mistrz sztuki podhalańskiej - Władysław i jego dzieci: Krzysztof - poeta i kompozytor, Anna - przejmujący głos w nowej muzyce polskiej i Jan - na scenie “hardy Janosik”. Wspiera ich całym swoim wielkim sercem na potężnym kontrabasie - Andrzej Wyrostek - mąż Ani.
Chociaż pochodzą ze wsi i nadal mieszkają w Białym Dunajcu są prawdziwym kwiatem polskiej inteligencji wśród naszych artystów. Mają wyjątkowo szerokie horyzonty: ojciec od 35 lat jest uznanym malarzem po krakowskiej ASP, Krzysztof - dyplomowanym architektem, Ania studiuje religioznawstwo i grafikę w Krakowie, a Jan i Andrzej studiują i ponadto uprawiają lutnictwo. Zapewne dlatego należą do światowej awangardy “world music - zawsze są sobą, czyli Góralami z krwi i kości, ale nie boją się chodzić “po górach, po chmurach”.
Wspólnie z Twinkle Brothers Normana Granta nagrali parę płyt. Pierwsza z nich - najważniejsza - zdobyła tytuł płyty miesiąca w marcu 1993 r. wg Vox w Anglii, a na WOMEX (“World-Music-Expo”) w Berlinie ogłoszono ją “Act Of The Year” - Wydarzeniem Roku 1994 ! Zachęceni sukcesami i popularnością nowych piosenek góralskich ze słowami poetki Anny Gąsienicy-Czubernat zaczęli sami pisać, komponować i śpiewać piosenki z bardzo osobistym, duchowym przekazem. Nie stronią również od “stańczykowskich” pastiszów, od filmu czy programów telewizyjnych. Z zespołami Adriana Sherwooda i legendarnym Kiniorem nagrali album “W Sherwood”, który okazał się 9 płytą roku 1997 na World Music Charts Europe EBU. Ponadto z Orkiestrą Kiniora występowali na wielu festiwalach m.in. w Poczdamie, Budapeszcie, Londynie i na World Expo w Lizbonie z repertuarem “Góral-ska Apo-Calypso”. To była pierwsza autorska próba Krzysztofa Trebuni, który z równym powodzeniem opracował też spektakl “Góralskie Bronowice” na festiwal “Kraków 2000” z udziałem m.in. Teatru Witkacego, chóru i tancerzy “Skalni” oraz Sinfonietty Cracovia.
Ostatnio “Trebunie-Tutki i Przyjaciele” zdobyli główną nagrodę na międzynarodowym festiwalu katolickim “Niepokalanów’ 99” w zjednoczonych kategoriach pop-rock-jazz-folk za niekonwencjonalny muzyczno-poetycko-plastyczny album “Podniesienie”. Ponadto tego lata rozbrzmiewa w dyskotekach “Techno-Ethno” - Trebuniów-Tutków w Kinior Future Sound.

MIETEK SZCZEŚNIAK
Ten niezwykle uzdolniony wokalista, obdarzony przez naturę wyjątkowym głosem, urodził się 9 lipca 1964 roku w Kaliszu. Już jako sześciolatek śpiewał w zespole Ikary, a będąc nastolatkiem rozpoczął współpracę z wrocławskim zespołem Funk Factory. W 1984 roku zarejestrował, wspólnie z nimi, swoje pierwsze nagrania dla Polskiego Radia w Szczecinie. Rok później wystąpił na opolskiej scenie w konkursie Debiutów, gdzie otrzymał główną nagrodę im. Anny Jantar.
W 1987 r. rozpoczął studia na katowickim Wydziale Wokalistyki i Jazzu. W tym samym roku wystąpił na Międzynarodowym Festiwalu Jazz Jamboree wraz z zespołem Walk Away i Sławomir Kulpowicz Group. Dwa lata później reprezentował 3 Program Polskiego Radia na Międzynarodowym Festiwalu w Sopocie’89, gdzie zdobył główną nagrodę festiwalu - Bursztynowego Słowika i Nagrodę Dziennikarzy.
Ponadto wystąpił na wielu innych festiwalach, m.in. na:
Festiwal Złoty Orfeusz w Bułgarii - I miejsce oraz nagroda Mister Elegantiarum;
Festival Intertalent w Austrii - I miejsce i Grand Prix;
Festival Cesme w Turcji - I miejsce;
FIDOF w Nashville w USA - Złota Płyta Miasta Muzyki.

Swój debiutancki album - “Niby Nowa” - wydał w 1990 roku. Przez dwa lata występował z recitalem, w którym znalazły się standardy jazzowe, soul i blues - nawiązał nimi do korzeni, do muzyki, którą kocha nade wszystko.
Od 1993 r. związał się z nurtem tzw. muzyki chrześcijańskiej i rozpoczął współpracę z grupą New Life M. oraz chórem Deus Meus. Wspólnie z nimi nagrał i wydał pięć płyt. Od 1997 roku współpracuje z Pomatonem EMI, który wydał do tej pory dwie płyty Mietka: “Raduj się świecie” (kolędy) oraz “Czarno na białym” (premiera w październiku zeszłego roku).
Ten rok jest dla Mietka Szczęśniaka wyjątkowo pomyślny. Wspólnie z Edytą Górniak nagrał utwór “Dumka na dwa serca” do filmowej epopei “Ogniem i Mieczem”. Został nominowany w dwóch kategoriach do nagród muzycznych Polskiego Przemysłu Fonograficznego i 10 kwietnia otrzymał Fryderyka’ 98 w kategorii Wokalista Roku.
Ponadto 29 maja reprezentował Polskę na Międzynarodowym Konkursie Piosenki Eurowizja’ 99 w Izraelu. Natomiast w czerwcu, na 36 Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej Opole’ 99 wystąpił w podwójnej roli: jako wokalista i jako prowadzący koncert Debiutów.

K A Y A H
To jedna z najciekawszych i najbardziej oryginalnych wokalistek na polskim rynku muzycznym. Obdarzona niezwykłym głosem i ciekawą osobowością od wielu już lat udowadnia swoją artystyczną klasę.
Jej niezaprzeczalny talent i wszechstronność muzyczna sprawiły, że do współpracy zaprosili ją tacy wykonawcy jak: Stanisław Sojka, Czesław Niemen, Grzegorz Ciechowski, De Mono, Atrakcyjny Kazimierz. Wzięła udział w nagraniu ponad 20 albumów - jej głos można usłyszeć w wielu największych polskich przebojach ostatnich lat. Jednak dopiero cztery lata temu udowodniła wszystkim, że nadszedł jej czas. W pełni autorska płyta “Kamień” - z wysmakowaną mieszanką soulu, jazzu i popu - stała się muzycznym wydarzeniem 1995 roku. Zyskała bardzo dobre recenzje krytyki (m.in. Marek Niedźwiecki uznał tę płytę za najlepszy krążek roku) i ogromną popularność wśród publiczności.
Kolejny rok był dla Kayah czasem zasłużonego triumfu. Uhonorowana została prestiżową nagrodą muzyczną Polskiego Przemysłu Fonograficznego - Fryderykiem - dla najlepszej wokalistki, a Telewizja Polska uznała ją za indywidualność 1996 roku. Jej ekstrawagancki image dopełnił wizerunku artystki tajemniczej i niezależnej, chodzącej własnymi drogami.
W marcu 1997 roku odbyła się premiera kolejnej płyty - “Zebra” - na której oprócz nastrojowych, melancholijnych ballad znalazły się utwory bardzo dynamiczne, radosne, świetnie nadające się do tańczenia. Album bardzo szybko uzyskał status platynowej płyty, a dwa utwory - “Na językach” oraz “Supermenka” - przez wiele miesięcy gościły na pierwszych miejscach list przebojów. W listopadzie tego samego roku Kayah wraz z Urszulą nagrała utwór “Uwierz to nie ja”, który promował płytę wydaną z okazji 5-lecia polskiej edycji “Playboya”.
“Gazeta Wyborcza” podsumowała rok 1997 w polskiej muzyce “Rokiem Zebry”, “Polityka” przyznała Artystce swoją prestiżową nagrodę “Paszport Polityki”, w plebiscycie dziennikarzy radiowych “Playbox’ 97” - została wybrana wokalistką roku. Ponadto została nominowana do nagrody “Machiner’ 99” oraz - co najważniejsze - otrzymała Fryderyki’ 97 w czterech kategoriach: Wokalistka Roku, Płyta Roku-Pop, Kompozytor Roku i Autor Roku.
Na początku ubiegłego roku otrzymała propozycję nagrania wspólnej płyty z Goranem Bregovic em Premiera płyty odbyła się 12 kwietnia tego roku i po kilku tygodniach uzyskała status multiplatynowej płyty. Do chwili obecnej sprzedano już ponad 400 tys. egzemplarzy albumu “Kayah i Bregovic ”.

GORAN BREGOVIC
“Jeśli jest coś, co wyróżnia moją muzykę, to jest to z całą pewnością etniczny rys, który jest obecny w całej mojej twórczości. Uważałem, że byłoby głupotą zestarzeć się grając rock’n’rolla, jakiego wykonuje się w Ameryce czy w Anglii. To musiała być muzyka oddająca rzeczywistość, nas: smutny, ponury, beznadziejny, ale pełen blasku świat. Przez 20 lat mojej twórczości ludzie pogardzali mną z tego powodu, ale ostatecznie zdali sobie sprawę, że po prostu jestem bardzo aktualnym kompozytorem.”
Jest synem Chorwata i Serbki. Urodził się w Sarajewie 22 marca 1950 roku. Studiował w szkole muzycznej - w klasie skrzypiec - kiedy w wieku 16 lat założył zespół rockowy - Bielo Dugme. Odniósł on ogromny sukces w byłej Jugosławii w latach 1974-89 i wydał 13 płyt.
Młodego Emira Kusturicę - obecnie uznanego reżysera - poznał, kiedy ten był jeszcze gitarzystą basowym w zespole punkowym. Kiedy spotkali się ponownie w połowie lat osiemdziesiątych, Kusturica przekonał Bregovic a do współpracy z przemysłem filmowym. I tak powstała muzyka do filmu “Times of Gypsies”. Powrót Artysty do cygańskich i słowiańskich korzeni oraz połączenie popularnej muzyki i nowoczesnych technik produkcji - wszystkie te elementy złożyły się na charakterystyczny image Gorana.
Swoją twórczość oparł na połączeniu wielu gatunków muzycznych: wykorzystał żydowską muzykę z Jemenu (Ofra Haza w “Queen Margot”), tango (Cesaria Evora w “Underground”), ukazał zupełnie nowe oblicze Iggy Popa (“Arizona Dream”), nie wspominając już o cygańskiej muzyce. I tak powstała muzyka uniwersalna - symfoniczna, a jednak kameralna, precyzyjna, a zarazem nieokiełznana.
Po napisaniu muzyki do wielu filmów fabularnych - pomimo wcześniejszych zapowiedzi - zdecydował się jednak na koncerty pod wspólnym tytułem “Music for Cinema”. Latem 1997 roku, na prestiżowym festiwalu jazzowym w Montreux, w Istambule i w Polsce wystąpił z założoną przez siebie Weddings and Funerals Orchestra.
W maju ubiegłego roku wydana została płyta “Ederlezi” - wynik dziesięcioletniej współpracy Artysty z filmem. Album zawiera jego najbardziej znane filmowe utwory , takie jak; “Kalasnijkov”, “TV Screen”, “Mesecina”, “Ederlezi”.
Natomiast 12 kwietnia tego roku odbyła się premiera niezwykle interesującego albumu “Kayah i Bregovic ”, który już po kilku tygodniach uzyskał status multiplatynowej płyty (do chwili obecnej sprzedano ponad 400 tys. egzemplarzy).

MAŁGORZATA OSTROWSKA
Trudno w to uwierzyć, ale już od 18 lat należy ona do grona najpopularniejszych gwiazd polskiej sceny muzycznej - jej współpraca z “Lombardem” rozpoczęła się w 1981 roku. Zagrała z Zespołem ponad 1300 koncertów i nagrała 10 płyt, z których jedna -“Śmierć dyskotece” - uzyskała status “Złotej Płyty” (sprzedano ponad 400 tys. sztuk, co wedle obecnej klasyfikacji stanowi “Poczwórnie Platynową Płytę”). W tym okresie kilkakrotnie zdobyła tytuł “wokalistki roku” i wylansowała kilkanaście przebojów (m.in.: “Taniec pingwina na szkle”, “Znowu radio”, “Szklana pogoda”, “Adriatyk, ocean gorący”, “Stan gotowości”, “Mam dość”, “Gołębi puch”). Występowała na wielu polskich festiwalach (m.in.: II nagroda w koncercie “Premiery” i Nagroda Publiczności na Festiwalu w Opolu w 1983 r., I nagroda w konkursie wytwórni płytowych na Festiwalu w Opolu w 1984 r.) oraz reprezentowała nasz kraj na licznych zagranicznych festiwalach (I nagroda na festiwalu w Karshamm w Szwecji w 1987 r.).
Wystąpiła również w filmie “Podróże Pana Kleksa” i musicalu “Jesus Chrystus Superstar”.
Dwa lata temu, po kilkuletniej przerwie, Małgorzata postanowiła wrócić do czynnego życia artystyczno-estradowego i podpisała kontrakt z firmą Sony Music Polska. 19 marca tego roku odbyła się premiera jej nowego, solowego albumu “Alchemia”. Znalazły się na niej piosenki autorstwa znanych kompozytorów: Stanisława Zybowskiego, Marka Kościkiewicza, Michała Grymuzy oraz Roberta Gawlińskiego, a produkcją muzyczną zajął się Staszek Zybowski. Wszystkie teksty, mówiące o czarodziejskiej mocy i magicznej sile uczuć pomiędzy ludźmi, napisała sama Artystka.
Pierwszy singiel z tej płyty, zatytułowany “Lawa”, tak bardzo spodobał się wszystkim rozgłośniom radiowym w Polsce, że w pierwszych tygodniach po premierze był najczęściej graną piosenką w naszym kraju. Dwa kolejne single - “Tak jak pierwszy raz” i “Cisza jak dziś” - również zostały bardzo dobrze przyjęte przez słuchaczy.
W kwietniu Małgorzata rozpoczęła koncerty promujące nowy materiał, podczas których towarzyszy jej zespół złożony głównie z młodych poznańskich muzyków: Bolo Pietraszkiewicz (gitara) , Bartosz Melosik (instrumenty klawiszowe), Leszek Ziółko (gitara basowa), Michał Bujakiewicz (perkusja) i znany z grupy “Pivo” gitarzysta Wojtek Garwoliński. Program koncertów w połowie wypełniają utwory z “Alchemii”, a w połowie stare przeboje.

LIONEL RICHIE
Nieprawdopodobna kariera tego wszechstronnego Artysty obejmuje ponad 25 lat, w ciągu których sprzedał ponad 50 milionów płyt i otrzymał 50 nagród, w tym pięć nagród Grammy, Złoty Glob oraz tę najważniejszą - Oskara.
Richie początkowo pracował jako ekonomista w Alabama’s Tuskegee Institute i zamierzał zostać duchownym. Na szczęście w 1967 roku został członkiem zespołu The Mystics, który dwa lata później zmienił nazwę na The Commodores. W 1972 roku wytwórnia MOTOWN zainteresowała się Zespołem i w 1994 r. ukazała się ich pierwsza płyta długogrająca. Stała się ona znakiem rozpoznawczym The Commodores. Do roku 1980 Lionel był wokalistą i autorem piosenek The Commodores, m.in. takich wielkich przebojów jak: “Easy”, “Sail On”, “Still” czy “Three Times a Lady”.
W tym czasie odnosił również własne sukcesy pisząc m.in.: dla Kenny Rogersa światowy hit “Lady” i tytułową piosenkę do filmu “Endless Love”, którą nagrał wspólnie z Dianą Ross. Rozpad Zespołu był tylko kwestią czasu.
W 1982 wydał swój pierwszy solowy album pt. “Lionel Richie”. Pierwszy singiel z tej płyty - “Truly” - znalazł się na pierwszych miejscach list przebojów. Połączenie różnych stylów (m.in. soulu z łatwymi w odbiorze balladami country) przyniosło mu Amerykańską Nagrodę Muzyczną dla Najlepszego Singla Soulowego za piosenkę “Endless Love” i Nagrodę Grammy dla Najlepszego Wokalisty Pop za piosenkę “Truly”.
Jego drugi album - “Can’t Slow Down” - wydany w roku 1983, odbiegał od dotychczasowych, typowych ballad Lionela. Pokazał to już pierwszy singiel “All Night Long” - pogodny, mający lekkie brzmienie muzyki calypso. Zwiastował on późniejszą wielkość talentu. Album pozostawał na listach przez trzy lata z takimi hitami jak “Hello”, “Stuck On You” czy “Penny Lover” i osiągnął nakład przeszło 14 milionów egzemplarzy.
To był wspaniały okres dla Lionela, podczas którego zgromadził ponad 24 nagrody, w tym 10 Amerykańskich Nagród Muzycznych i dwie Nagrody Grammy. W 1984 roku Lionel wystąpił z “All
Night Long” podczas ceremonii zamknięcia Olimpiady w Los Angeles, którą oglądało ponad 2,3 miliardy widzów w 120 krajach.
Ale najważniejsze osiągnięcia miał jeszcze przed sobą. W 1985 roku Lionel, wraz z legendarnym Quicy Jonesem i Michaelem Jacksonem, był głównym organizatorem nagrania na rzecz głodujących w Afryce - “We Are The World”. Powrócił również do muzyki filmowej i napisał piosenkę do filmu “Białe Noce” z Gregory Hinesem i Michaiłem Barysznikowem. Za utwór “Say You, Say Me”, który osiągnął pierwsze miejsca na listach, otrzymał Oskara w 1986 roku. W tym samym roku wydał swój trzeci solowy album - “Dancing On The Ceiling”. Tytułowy utwór był kolejnym hitem, podobnie jak większość z tej płyty. Album sprzedał się w milionach egzemplarzy, co potwierdziło, że Lionel jest jednym z największych nagrywających artystów na świecie.
Nękany kłopotami osobistymi (rozwód) i zdrowotnymi (operacja gardła) przez kilka lat pozostawał na uboczu sceny muzycznej. Dopiero w 1992 roku ukazał się kolejny album - “Back to Front”, który był podsumowaniem kariery zarówno solowej, jak i występów z The Commodores. Płyta stała się jedną z najlepszych składanek “największych przebojów”.
Nowy rozdział w swoim życiu Lionel rozpoczął w 1996 r. albumem - “Louder Than Words” - który nawiązuje do wydarzeń z jego życia podczas 5-letniej przerwy. Nie pojechał jednak na trasę koncertową. Zamiast tego, wrócił do studia i tak w 1998 roku powstał nowy album - “Time” - zawierający największe hity Lionela Richie.

A TEENS
25 lat po zwycięstwie ABBY na Festiwalu Eurowizji, nagrania tego najbardziej znanego, szwedzkiego Zespołu, powracają na najwyższe pozycje na rynku muzycznym. Czwórka szwedzkich nastolatków, tworząca grupę A Teens, na swojej debiutanckiej płycie “Thex Abba Generation” wykonuje oryginalne piosenki Abby we współczesnej aranżacji, z nowym brzmieniem.
Marie, Sara, Dhani i Amit wspólnie rozpoczęli pracę nad tym projektem w listopadzie zeszłego roku. Wybrali z obszernej dyskografii Abby kilkanaście mega-hitów i nagrali swoje wersje w studiach muzycznych w Sztokholmie i Oslo. Pierwszy singiel - “Mamma Mia” (w latach 1975-76 utwór ten zdominował wszystkie listy przebojów w całej Europie) - początkowo ujrzał światło dzienne pod nazwą “Abba Teens”, na co uzyskał oczywiście zgodę od samej Abby. Nastoletnia czwórka ma również w planach nagrywanie własnych, autorskich kompozycji, dlatego też zdecydowali, że nazwa A Teens będzie nośna i lepsza w przyszłości.
Przy nagraniach wszystkich utworów z albumu “The Abba Generation”, młodym Szwedom pomagali sławni producenci muzyczni: przede wszystkim Michael B. Tretow (najlepszy producent Abby), Ole Evenrude (producent nagrań zespołów Ace Of Bace i Tuesdays), Tommy Ekman i Pä r Adebratt (Aqua, Ace Of Bace, Inner Circle).
Zainteresowanie, jakim cieszy się projekt A Teens w całej Europie przerosło oczekiwania producentów. W niespełna miesiąc po skandynawskiej premierze, singiel “Mamma Mia” zdobył status podwójnej platyny w Szwecji. Osiągnął również niezwykle wysokie pozycje na listach przebojów w Danii, Norwegii i szturmuje notowania w Holandii.

ENRIQUE MORENTE FLAMENCO
“Cante rozpoczyna się gdy rodzisz się do tego, od słuchania jak inni ludzie w twojej wiosce śpiewają, od słuchania ludzi na ich ojczystej ziemi. Grupy ludzi spotykają się w tawernach i śpiewają, słyszysz ich i również zaczynasz śpiewać. Słyszysz swoją rodzinę, słyszysz ją na przyjęciach, gdy wszyscy śpiewają i wszyscy piją, i wszyscy tańczą... A poza tym, na koniec, potrzebujesz oczywiście techniki, potrzebujesz szkoły, potrzebujesz nauki. W osiągnięciu tego, czego najbardziej pragniesz, pomoże ci najbardziej entuzjazm; wiedza od kogo masz się uczyć, z jakich źródeł, gdzie znaleźć odpowiednie materiały. Wtedy jesteś na właściwej drodze.”

Życie cantaor Enrique Morente, urodzonego w Granadzie, zawsze było próbą “cante” (specyficzny śpiew południa Hiszpani). W dzieciństwie był ministrantem w katedrze w rodzinnym mieście - wyrastał w środowisku gdzie wszystko sprzyjało rozwojowi jego zainteresowań. Jako 18-latek przeniósł się do Madrytu.
Od początku zaskoczył krytyków i znawców swoim niesłychanym zainteresowaniem najtrudniejszymi cantes i stylami. Całkowite oddanie podstawowym przykazaniom cante były zapowiedzią jego artystycznej kariery.
W czasie gdy ukazała się jego płyta “Homenaje Flamenco a Miguel Hernandez”, na scenie flamenco panował zastój. Jego muzyka była jak podmuch świeżego powietrza, zbawienny wstrząs. Spowodowała zmianę koncepcji, zainspirowała nowe kierunki i zaczęła przełamywać sztywne zasady, które ograniczały sztukę flamenco. W całym tym poruszeniu - nazwanym szeroko “nowym flamenco” - Enrique Morente jest twórcą, śpiewakiem (cantaor) z najbardziej spójną wizją drogi, którą należy obrać.
W międzyczasie został producentem, reżyserem i aktorem, m.in. wziął udział w inscenizacji “La Celestina” z pianistą Antonio Robledo i jego żoną, szwedzką tancerką Susaną Audeoud. Napisał również muzykę do widowiska - “Fantasia del cante Jondo para voz flamenca y orquesta”, które miało premierę w Teatrze Królewskim w Madrycie w 1986 roku. Orkiestrze symfonicznej towarzyszyło wówczas dwóch gitarzystów: Juan Habichuela i Gerardo Nun ez.
Jednym z najśmielszych i najoryginalniejszych projektów artystycznych było przedstawienie “El loco romantico” na podstawie “Don Quijote de la Mancha” Cervantesa. Premiera odbyła się w Granadzie w 1988 roku.

WHITNEY HOUSTON
Wystarczyło niespełna 10 lat, aby Whitney Houston stała się gwiazdą muzyki pop światowego formatu, mającą na swoim koncie ponad 100 milionów sprzedanych płyt, niezliczone nagrody i wyróżnienia muzyczne oraz pierwszoplanowe role w kilku amerykańskich super-produkcjach filmowych.
Pochodzi z New Jersey. Swoją przygodę z muzyką rozpoczęła śpiewając gospel w lokalnym Kościele Baptystów, do czego zachęciły ją: matka Cissy Houston i kuzynka Dionne Warwick. Jej największą fascynacją i inspiracją muzyczną była legendarna Aretha Franklin. Whitney nigdy nie wyrzekła się swych muzycznych korzeni, chociaż dzisiaj znamy ją przede wszystkim jako wykonawczynię muzyki pop i soul. Jej głos - o skali pięciu oktaw - określany jest jako najlepszy żeński wokal ostatnich kilkunastu lat.
Właściwa kariera Whitney rozpoczęła się w 1985 roku, kiedy Artystka podpisała pierwszy kontrakt z wytwórnią Arista Records (zresztą nagrywa dla niej do dziś). W pełni wykorzystała swoją szansę. Jej pierwszy album zatytułowany po prostu “Whitney Houston” sprzedał się, w samych tylko Stanach Zjednoczonych, w nakładzie ponad 13 mln egzemplarzy i ustanowił światowy rekord jako najlepiej sprzedający się solowy album debiutancki. Pochodzą z niego takie przeboje, jak: “Saving All My Love For You”, “How Will I Know” i “The Greatest Love Of All”.
Druga płyta - “Whitney” - wydana w 1987 r., zapisała się w historii jako pierwszy krążek żeńskiej wokalistki, który zadebiutował na liście Billboardu od razu na pierwszym miejscu. Każdy kolejny singel stawał się przebojem numer 1 amerykańskich list przebojów. Whitney pobiła pod tym względem rekordy The Beatles i The Bee Gees. Z tej płyty pochodzą m.in. piosenki: “I Wanna Dance With Somebody (Who Loves Me)”, “Love Will Save The Day”, “Didn’t We Almost Have It All”, “So Emotional”, “Where Do Broken Hearts Go”.
Trzeci solowy album - “I’m Your Baby Tonight” - który ukazał się trzy lata później, sprzedał się w nakładzie ponad 8 mln egzemplarzy na całym świecie. Pochodzą z niego takie przeboje jak: “I’m Your Baby Tonight”, “My Name Is Not Susan”, “All The Man That I Need”.
W 1992 r. ukazał się niezapomniany album “The Bodyguard”, zawierający muzykę z filmu pod tym samym tytułem. W filmie tym Whitney zagrała główną rolę u boku Kevina Costnera. Płyta sprzedała się w nakładzie 33 mln egzemplarzy i do dzisiaj pozostaje najbardziej popularnym krążkiem z muzyką filmową wszechczasów. Pochodzi z niej, najchętniej na świecie kupowany, singel “I Will Always Love You” oraz “I’m Every Woman”, “I Have Nothing” i “Run To You”.
“Waiting to Exhale” z 1995 to kolejne przedsięwzięcie filmowo-muzyczne. Ścieżka muzyczna z tego filmu sprzedała się w ponad 10 mln egzemplarzy. Najbardziej pamiętne przeboje to “Exhale (Shoop Shoop)”, “Count On Me” oraz “Why Does It Hurt So Bad”, którego współautorem był Babyface.
Inna płyta filmowa - “The Preacher’s Wife” z 1996, to najpopularniejszy na świecie album z muzyką gospel. Whitney zagrała w filmie tytułową żonę pastora. Praca przy tym projekcie była spełnieniem jej marzeń związanych z muzyką gospel. Obok niej na płycie wystąpiła jej matka, Cissy Houston, a autorką jednego z przebojów była Annie Lennox. Z tego krążka pochodzą piosenki “I Believe In You And Me” oraz “Step By Step”.
Na początku ubiegłego roku Whitney pojawiła się w studiu i w listopadzie odbyła się premiera, czwartego w karierze Artystki albumu studyjnego - “My Love Is Your Love”. Whitney znowu powróciła na pierwsze miejsca list przebojów. W nagraniu płyty uczestniczyli najbardziej znani i rozchwytywani obecnie producenci i kompozytorzy z USA: Lauryn Hill, Wyclef Jean, Kenny “Babyface” Edmonds, Rodney Jerkins, Diane Warren. Brzmienie płyty jest bardzo świeże i współczesne, wzbogacone pierwiastkami reggae, hip-hopu oraz R&B wczesnych lat 70. Pierwszymi singlami promującymi płytę były utwory “When You Believe” (z filmu Prince Of Egypt), “It’s Not Right But It’s Okay” oraz tytułowy - “My Love Is Your Love”.
Artystka posiada w swoim dorobku niezliczone nagrody i wyróżnienia, m.in.: 6 Grammy Awards, 21 American Music Awards, 15 Billboard Music Awards, 5 World Music Awards, 6 Soul Train Music Awards, prestiżową Quincy Jones Career Achievement Award. Ponadto Whitney jest właścicielką wytwórni filmowej BrownHouse Productions, w której trwają obecnie przygotowania do komedii romantycznej “Anything For You” z udziałem Willa Smitha.
Whitney wiele uwagi poświęca działalności charytatywnej. W 1989 utworzyła The Whitney Houston Foundation For Children, która pracuje na rzecz dzieci bezdomnych i ubogich, dotkniętych rakiem czy AIDS. Fundacja przeznacza część wpływów z tras koncertowych Artystki na cele charytatywne, organizuje zbiórki funduszy na całym świecie oraz coroczne przyjęcia gwiazdkowe dla dzieci bezdomnych.
Koncert w sopockiej Operze Leśnej otwiera wielką europejską trasę koncertową, podczas której artystka wystąpi m.in. w Niemczech, Austrii, Szwajcarii, Holandii, Wielkiej Brytanii, Francji, Włoszech, Czechach i Rosji.

VÄ RTTINÄ
W 1983 roku, w fińskiej kareliańskiej wiosce Rä ä kkylä , 15 młodych, śpiewających i grających “kantele” dziewcząt oraz 6 równie młodych chłopaków, grających m.in. na cynowym gwizdku, flecie, gitarze, akordeonie, basie i saksofonie utworzyło zespół Vä rttinä . Cztery lata później sami wydali swój pierwszy album. “Musta Lindu” - ich druga płyta ukazała się w 1989 r. Rok później Zespół przegrupował się i pozostało już tylko 10 osób: 5 piosenkarzy i 5 muzyków, którzy pochodzili z najlepszych fińskich kapeli, grających przede wszystkim muzykę korzeni. Album “Oi Dai” - wydany w 1991 r. - w samej tylko Finlandii, sprzedał się w ilości 45 tys. egzemplarzy (złota płyta). Parę lat później zdobył status platynowej płyty. W 1992 r., po odejściu jednego z piosenkarzy, Zespół wydał czwarty album - “Seleniko”. Tytułowy utwór przez 3 miesiące pozostawał na Europejskiej Liście World Music.
1994 rok zaowocował piątą płytą - “Aitara”. Podobnie jak poprzednią, tę także wydano w Stanach Zjednoczonych, gdzie została bardzo ciepło przyjęta. Szóstą płytę pt. “Kokko” Zespół nagrał w 1996 r. Natomiast album “Vihma”, który ukazał się w zeszłym roku, cieszy się wielką popularnością już na całym świecie (m.in. w Japonii). Ponadto Varttina często gości na światowych festiwalach muzycznych i ma za sobą wielkie trasy koncertowe w różnych miejscach na świecie.

W skład zespołu wchodzą:
Mari Kaasinen - wokal
Kirsi Kä hkö nen - wokal
Riikka Vä yrynen - wokal
Susan Aho - wokal, akordeon
Markku Lepistö - akordeon
Kari Reiman - skrzypce
Antto Varilo - gitary
Pekka Lehti - bas
Janne Lappalainen - buzuki, stroiki
Marko Timonen - perkusja, instrumenty perkusyjne


 

ORGANIZATORZY I REALIZATORZY:
Organizacja TELEWIZJA POLSKA S.A. PROGRAM 1

Producent Wykonawczy:
BAŁTYCKA AGENCJA ARTYSTYCZNA B A R T
Dyrektor Naczelny EUGENIUSZ TERLECKI

Dyrektor Festiwalu oraz Kierownictwo Artystyczne - WOJCIECH TRZCIŃSKI

Reżyseria - BOLESŁAW PAWICA

Scenografia - GIORGOS STYLIANOU MATSIS

Kierownictwo Produkcji:
KRYSTYNA BYSTROSZ
MIROSŁAW ŁĘKOWSKI

Rzecznik Prasowy - MAREK SIEROCKI

Szef Biura Prasowego - TOMASZ GAWIŃSKI

Promotor Gwiazd Lionel Richie i Whitney Houston 
BAŁTYCKA AGENCJA ARTYSTYCZNA B A R T

Wystąpili w Operze Leśnej

Animals
Anna Maria Jopek
Czesław Mozil
Edyta Górniak
Elton John
Grzegorz Markowski
Jethro Tull
Kayah
Lionel Richie
Maria Peszek
Paul Anka
Whitney Houston
Zakopower

Dla biznesu

Klub "Pod Sceną" (kopiuj)

Dla prasy