Sopot Festival 2006

XXXXIII Międzynarodowy Festiwal Piosenki Sopot
1-3 września 2006

PROGRAM 43. SOPOT FESTIVAL 2006

PIĄTEK 1 września 2006 r.
Opera Leśna, Sopot
 

Konkurs o nagrodę Bursztynowego Słowika i Słowika Publiczności

SOBOTA 2 września 2006 r.
Opera Leśna, Sopot

Koncert Galowy

NIEDZIELA 3 września 2006 r.
Opera Leśna, Sopot


Dzień wspomnień



PIĄTEK 1 września 2006 r.
Konkurs o nagrodę Bursztynowego Słowika i Słowika Publiczności

wystąpili:

Gosia Andrzejewicz
The Jet Set
Mezo/Tabb i Miecz Szcześniak
Stachursky
Sumptuastic
Arash
Brainstorm
Andreas Johnson
Mattafix
Helena Paparizou
Vanilla Ninja

SOBOTA 2 września 2006 r. - Koncert Galowy 

wystąpili:

Elton John
Katie Melua

NIEDZIELA 3 września 2006 r. - Dzień wspomnień

wystąpili:

Helena Vondrackowa
Drupi
Karel Gott
Demis Roussos

 

GOSIA ANDRZEJEWICZ
urodziła się 14 stycznia 1984 roku w Bielsku-Białej. Już w szkole została "dyżurną wokalistką" obsługującą akademie i różne uroczystości. Wygrała ponad 30 konkursów piosenki. Dorastała w Bytomiu, gdzie dwukrotnie otrzymała nagrodę prezydenta miasta za szczególne osiągnięcia artystyczne.
W drugiej klasie liceum została wokalistką zespołu założonego przez studentów Wydziału Jazzowego w Katowicach, jej największym sukcesem był udział w eliminacjach do Opolskich Debiutów.
Gosia odeszła z zespołu, a jakiś czas później nawiązała znajomość z Adamem Kamińskim oraz jego bratem Arturem "St0ne" Kamińskim, producentem r'n'b i hiphopowym, współpracującym m.in. z Syndesmo i Peją. Panowie zajęli się produkcją i aranżacją utworów na debiutancki album Gosi. Przy pracy nad tekstami piosenkarce pomogła Alicja Maciejowska. Tekst do utworu anglojęzycznego napisała Chwee Sze Foong.
W trzeciej klasie liceum wokalistka podczas wakacji wyjechała na konkurs do Florencji, tam dostrzegł ją włoski kompozytor Goffredo Orlandi, laureat Sanremo, znany ze współpracy z takimi gwiazdami jak Laura Pausini czy Marco Masini. Zaproponował jej pomoc i został trzecim kompozytorem oraz producentem pracującym nad debiutem Gosi.
Po ukończeniu bytomskiego liceum wokalistka została studentką Wyższej Szkoły Biznesu i Informatyki im. J. Tyszkiewicza i zamieszkała w Bielsku–Białej.
W marcu 2004 roku zakończyła pracę nad swym pierwszym albumem zatytułowanym "Gosia Andrzejewicz". Nagrania odbywały się w studio Fabryka dźwiękuff w Katowicach oraz w studio Gorland we Florencji. Mastering utworów został wykonany przez Jacka Gawłowskiego w Studio MasterLab w Warszawie. Ostatecznie Gosia była autorką większości tekstów i kompozytorką pięciu utworów, jakie na niego trafiły. Krążek ukazał się 4 października 2004 roku nakładem Pearl Music.
Gosia nagrała też drugą wersję otwierającego debiut utworu "Wielbicielka" z Wilkinsem - wokalistą ze Stanów Zjednoczonych. Piosenkę zarejestrowano w wersji hiszpańsko-polskiej, rapowane wstawki to dzieło amerykańskiego rapera Donalda-d. Piosenka ukazała się na płycie Wilkinsa przeznaczonej na rynek amerykański pod koniec września 2005 roku.
Wcześniej, w kwietniu 2005 roku, Gosia została zaproszona na finał Konkursu Eurowizji przez zespół Ivan i Delfin, który zaprezentował utwór "Czarna dziewczyno". Wystąpiła w chórkach oraz zagrała partie solowe na akordeonie.
Nawiązała współpracę z kolejnymi muzykami. Owocem tych poczynań jest m.in. projekt o nazwie "Bitter Sweet-First Sight", nagrany w stylu progressive dance dla wytwórni Goblin Records. Premiera płyty winylowej tego utworu odbyła się na "Dj Meeting" w Oberhausen w Niemczech. Singel pojawił się na składankach w Norwegii, Finlandii, Danii, Szwecji, Japonii, na winylu w Singapurze, a także na płytach CD w Indonezji.
Gosię zaprosił też do współpracy Krist Van D – producent grający z takimi wykonawcami, jak: Dance Nation, Shaun Baker, Steve Murano i DJ Novus (Groove Coverage). Artystka nagrała z nim wspólnie utwór "Waiting for Love".
W czerwcu 2005 roku Gosia, razem ze składem 2-12, nagrała utwór wyprodukowany przez St0ne'a pt. "Daj coś od siebie". Był on dostępny na płycie dołączonej do magazynu "Magazyn Hip Hop" nr 28. Nagrała też z Gorzkim piosenkę "Przestań narzekać" (wyprodukowaną przez St0ne'a), która promowała najnowszą płytę rapera.
W październiku wygrała konkurs zorganizowany przy okazji premiery płyty "RapEskadra 3". Nagrodą był kontrakt z wytwórnią MyMusic/UMC Records.
10 lutego 2006 r. Gosia wystąpiła w białoruskim finale eliminacji do konkursu Eurowizji. Wykonała w Mińsku utwór "Dangerous Game", który 10 kwietnia trafił na płytę "Gosia Andrzejewicz Plus". Znalazła się na niej także polskojęzyczna wersja utworu zatytułowana "Niebezpieczna gra".
Wydawnictwo składa się z dwóch płyt, pierwsza to wydana własnym sumptem płyta Gosi Andrzejewicz. Na drugim krążku znalazły się nowe utwory wokalistki, oraz wersje instrumentalne i a cappella utworów przygotowane z myślą o DJ-ach. Całość promowała piosenka "Pozwól żyć", do której został nakręcony pierwszy teledysk. Znajdziemy go także na płycie.
We wrześniu artystka wystąpiła na Sopot Festival.
Jeszcze tego samego roku, w listopadzie, na rynek trafił kolejny album wokalistki zatytułowany "Lustro". Znalazło się na nim 12 piosenek plus trzy bonusy. "Muzycznie oprócz tego, które już znacie, poznacie kilka nowych wcieleń Gosi Andrzejewicz. Delikatną i kontrowersyjną, śpiewającą romantyczne ballady, szybkie - imprezowe numery, a jednocześnie rymującą bardzo poważnie o aborcji" – reklamował płytę wydawca.
26 lutego 2007 roku tytułowa piosenka z tej płyty trafiła na kompilację nagrań "The Best Women Forever".(źródło: www.muzyka.onet.pl)

 

THE JET SET
The Jet Set to urodzona w Sankt Petersburgu wokalistka Sasha oraz pochodzący z Chicago raper Tray.
Prababcia Sashy była polską szlachcianką z domu Stankiewicz. Dziadek wokalistki był reżyserem, babcia aktorką, a rodzice śpiewakami operowymi. Sasha urodziła się w Rosji, ale dwa pierwsze lata życia spędziła na Ukrainie, u babci. Później wyjechała do Polski, po tym jak jej rodzice otrzymali angaż w Poznańskim Teatrze Wielkim.
Po raz pierwszy na scenie stanęła w wieku 13 lat – wygrała Festiwal Piosenki Angielskiej w Brzegu. Zaczęła także pracować jako modelka i fotomodelka. Zrezygnowała jednak z kolejnych kontraktów reklamowych, po tym, jak w wieku 16 lat poznała Traya.
Tray pochodzi z Chicago, a w jego rodzinie też nie brakuje osób uzdolnionych muzycznie. Jego kuzyn, Manuel Seal Jr. jest znanym producentem, który zdobył nominację do nagrody Grammy, a współpracował z takimi gwiazdami, jak: Usher, Mariah Carey, Destiny's Child, Alicia Keys, czy Outkast. Tray postanowił jednak wyjechać z rodzinnego miasta i wyruszyć do Europy. Swój pierwszy kontrakt fonograficzny podpisał w Niemczech. Poznał tam też polskich muzyków i postanowił przenieść się do Polski. Do naszego kraju trafił w 2004 roku. Poznał tu Sashę i założył zespół The Jet Set.
Grupa pokazała się szerszej publiczności w 2006 roku, kiedy to jej utwór "How Many People" znalazł się wśród 15. piosenek, które 28 stycznia, podczas konkursu "Piosenka dla Europy", walczyły o zaszczyt reprezentowania Polski w Konkursie Eurowizji w Atenach. Zespół zajął w eliminacjach trzecie miejsce.
Jeszcze lepiej poszło mu w marcu w tzw. Konkursie Drugiej Szansy (Second Chance Contest), który od 1987 roku organizują Stowarzyszenia Fanów Konkursu Piosenki Eurowizji (OGAE), a który polega na wytypowaniu z każdego kraju, w którym odbyła się publiczna preselekcja do danej edycji Konkursu Piosenki Eurowizji, piosenki, której nie udało się wygrać głównej rywalizacji. Utwory biorące udział w tym konkursie ocenia prawie 50 tysięcy fanów z 40 krajów Europy. W głosowaniu polskich członków OGAE Polska zwyciężył utwór "How Many People" The Jet Set i to on reprezentował Polskę w Konkursie Drugiej Szansy, który w 2006 roku zorganizowała OGAE Szwecja.
W 2006 roku Sasha postanowiła rozstać się z Tray'em, jego miejsce zajął pochodzący z Anglii David. Pod koniec lipca The Jet Set wydał swoją debiutancką płytę "Just Call Me". Tytułowa piosenka będzie rywalizować w konkursie o nagrodę Bursztynowego Słownika i Słowika Publiczności podczas Sopot Festival 2006. (źródło: www.muzyka.onet.pl)

 

MEZO
Mezo (prawdziwe nazwisko Jacek Mejer) urodził się w 1982 roku w Poznaniu. Muzyką hiphopową zajmuje się od połowy lat 90., nagrywając wcześniej płyty pod szyldem Lajner, w tym: "Demo" (1999), "Mezo" (2000) i "Słowem" (2001). Pierwszy duży sukces odniósł w roku 2003, wydając w wytwórni UMC Records płytę "Mezokracja", która sprzedała się w nakładzie ponad 20 tys. egzemplarzy. Promowały ją single: "Żeby nie było" (z gościnnym udziałem Libera), "Mezokracja" i "Aniele".
W 2004 roku Mezo nagrał utwór "Panczlajner", w którym rozprawił się z krytyką części środowiska hiphopowego. Tytuł powstał przez połączenie, spolszczonej wersji słów: "punchline" - oznaczającego mocny wers napisany przez rapera, chwalący jego umiejętności lub obnażający słabe strony przeciwnika, oraz "Lajner", czyli nazwy zespołu Mezo. "Rapowy honor i hiphopowa tradycja nie pozwala mi pozostać bezczynnym wobec tych ataków, tym bardziej, że jestem przekonany o swojej racji" – powiedział Mezo. Podkład muzyczny do "Panczlajnera" stworzył Tabb. Gościnnie na gramofonach pojawił się DJ Hen, stale towarzyszący Mezo podczas koncertów. W lipcu tego samego roku raper nagrał utwór "Taki robię rap", będący drugą odpowiedzią na skierowaną pod jego adresem krytykę.

Do pracy nad nową płytą Mezo zaprosił zaprzyjaźnionego producenta Tabba. Ich wspólna płyta "Wyjście z bloków", pojawiła się na rynku 28 lutego 2005 roku. Zaproszeni goście to: Owal/Emcedwa, Pan Duże Pe, Liber, Aro, DJ Spox, a także wokalistki: Kasia Wilk i Ania Karwan. Na krążek trafiło aż 18 piosenek, a promował go singel "Nie ma nic". Wcześniej, w styczniu tego samego roku Mezo wziął udział w nagraniu utworu "Jest nas wielu", polskiej wersji ukraińskiej piosenki patriotycznej "Razom nas bahato". Pomysłodawcą przedsięwzięcia był dziennikarz Robert Leszczyński. 25 lipca do sklepów trafiła dwupłytowa wersja płyty "Wyjście z bloków", zatytułowana "Ważne. Wyjście z bloków". Album został wzbogacony m.in. o dwie wersje utworu "Ważne", dzięki któremu Mezo zajął drugie miejsce na festiwalu premier w Opolu. W sierpniu jedna z toruńskich stacji radiowych ogłosiła, że nie będzie emitować utworu "Ważne", gdyż był on elementem kampanii przedwyborczej. Stacja zaprzestała nadawania piosenki we wszystkich podległych jej rozgłośniach: "Uznaliśmy, że to element kampanii wyborczej jednej z partii, a my nie chcemy promować żadnego ugrupowania na naszej antenie" - mówi dyrektor informacji w toruńskim radiu Mariusz Sidorkiewicz. "Mezo sprzedał ten utwór partii i nasze stacje nie zamierzają dawać mu już na nim zarabiać" - dodał.
W kwietniu 2006 roku Mezo wziął udział w nagraniu piosenki "Czerwiec". Utwór uświetnił obchody 50. rocznicy Poznańskiego Czerwca. Produkcją beatu zajął się Tabb. Kawałek został oficjalnie zaprezentowany podczas konferencji prasowej, która odbyła się 5 kwietnia w Urzędzie Miasta Poznania. Na żywo Mezo zaprezentował piosenkę podczas koncertu "Szacunek dla Poznańskiego Czerwca", 29 czerwca na terenie zakładów Hipolita Cegielskiego. We wrześniu Mezo wraz z Mieczem Szcześniakem wystąpił na Sopot Festival 2006. Duet zaprezentował tam kawałek "Wstawaj". 16 października miała premierę kolejna płyta Meza, "Eudaimonia". Znalazło się na niej 16 kompozycji. "Dominuje konkretny przekaz, numery są bogate w treść. Postawiłem na ciekawe pomysły i wokół nich budowałem teksty. Celowo zupełnie zrezygnowałem z »rymowania o rymowaniu«, nie ma technicznych, braggowych kawałków. Myślę że z Tabbem podążamy własną drogą zupełnie nie oglądając się na innych. Kasia dodaje płycie melodyjności, uatrakcyjnia ją refrenowo. Połączenie sił naszego duetu z Kasią daję przyswajalną dla postronnego słuchacza, a jednocześnie inteligentną dawkę dobrej muzyki i ciekawych treści" – powiedział Mezo o swoim albumie.
W październiku raper wziął udział w koncercie "Artyści w hołdzie Janowi Pawłowi II", który odbył się w Watykanie.

Oprócz nagrań solowych, Mezo pojawiał się gościnnie na wielu płytach innych znanych raperów, m.in. Owala/Emcedwa, Pana Duże Pe, Ascetoholix, Libera, Slums Attack. Prowadził też audycję hiphopową "Bless Da Mic".
Poza działalnością artystyczną, Mezo studiuje politologię na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Interesuje się socjologią, historią, filozofią. Hobby to sport, głównie piłka nożna (były piłkarz Lecha Poznań w zespołach juniorskich) i tenis. Mezo ma na swoim koncie również ukończenie poznańskiego maratonu w roku 2002 z czasem 3 godz. 54 min. (źródło: www.muzyka.onet.pl)

 

MIECZ SZCZEŚNIAK
Mieczysław Szcześniak urodził się 9 lipca 1964 roku w Kaliszu. Już jako sześciolatek śpiewał w zespole Ikary, a jako nastolatek rozpoczął współpracę z wrocławskim zespołem Funk Factory, z którym w 1984 roku zarejestrował swe pierwsze nagrania dla Polskiego Radia w Szczecinie.
Występował w przeglądach piosenki m.in. "Śpiewać każdy może" i w Ogólnopolskim Młodzieżowym Przeglądzie Piosenki we Wrocławiu, a w 1985 roku pojawił się w konkursie Debiutów na Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu, gdzie otrzymał główną nagrodę im. Anny Jantar za piosenkę "Przyszli o zmroku" (muz. Krzesimir Dębski, sł. Jacek Cygan).
W 1987 r. rozpoczął studia w Katowicach, na Wydziale Jazzu i Muzyki Rozrywkowej, oraz wystąpił na Międzynarodowym Festiwalu Jazz Jamboree z zespołami Walk Away i Sławomir Kulpowicz Group.
W 1989 roku pojawił się na Międzynarodowym Festiwalu Piosenki Sopot '89, gdzie zdobył główną nagrodę Bursztynowego Słowika oraz Nagrodę Dziennikarzy.
Jego debiutancki album "Niby nowy" ukazał się w 1990 roku. Przez kolejne dwa lata występował z recitalem, w którym znalazły się standardy jazzowe, soul i blues. Od 1993 roku związał się z nurtem muzyki chrześcijańskiej, rozpoczął współpracę z grupą New Life M oraz chórem Deus Meus. Z towarzyszeniem obu składów wydał łącznie sześć płyt.
W 1997 roku podpisał kontrakt z koncernem Pomaton EMI. Pierwszym jego owocem był album "Czarno na białym". W 1999 roku nagrał z Edytą Górniak utwór "Dumka na dwa serca" do filmu "Ogniem i mieczem", a 29 maja reprezentował Polskę w Międzynarodowym Konkursie Piosenki Eurowizja '99 w Izraelu, piosenką "Przytul mnie mocno" (muz. Seweryn Krajewski, sł. Wojciech Ziembicki). Tego roku wystąpił też na festiwalach w Opolu oraz w Sopocie (z wykonawcami pierwszego folkowego dnia Festiwalu). Za rok znów pojawił się na Festiwalu Polskiej Piosenki w Opolu. Piosenka "Za-czekam", zajęła drugie miejsce w konkursie Premier. 7 października 2000 ukazał się nowy album Mietka zatytułowany "Spoza Nas". Płyta powstała w Anatomy Studio w Wesołej. Realizatorem nagrań był Michał Przytuła, a ich producentem Marcin Pospieszalski. W nagraniach wzięli udział m.in.: gwiazda sceny jazzowej, perkusista Lenny White, brazylijski gitarzysta Paulinho Garcia, pianista Reynaldo Ceballo Hechavarria, Mika Urbaniak, Jose Torres, bracia Golcowie oraz Kayah. (źródło: www.muzyka.onet.pl)

 

STACHURSKY
Ur. 1966 r. naprawdę nazywa się Jacek Łaszczok i pochodzi z Czechowic-Dziedzic. Na początku lat 90. śpiewał w rockowej kapeli E. V. Boys. Król polskich dyskotek oficjalnie sprzedał ponad pół miliona kaset i płyt CD. Drugie tyle rozeszło się na rynku pirackim. Rocznie gra 60 -70 koncertów, głównie plenerowych i w dużych dyskotekach. Przyciąga na swoje imprezy od 3 do 30 tysięcy widzów. (źródło: www.muzyka.onet.pl)

 

BRAINSTORM
BrainStorm to najlepiej sprzedający się zespół w całej historii łotewskiej fonografii!
Początki BrainStorm to rok 1989, kiedy to Reynard Cowper usłyszał Depeche Mode i doznał olśnienia: "To jest to! Odlot! Załóżmy własną kapelę!"
Wybór członków zespołu opierał się bardziej na logice niż na dokonaniach muzycznych, bowiem wszyscy oni - Reynard Cowper (wokal), 'Magic' (gitara), Peter Scott Jr. (bas) i Nick William Simon (perkusja), chodzili w szkole do jednej klasy. Tylko o rok młodszy Mike Minolta (akordeon i klawisze) dołączył do zespołu kilka miesięcy później.
Pół roku po pierwszej próbie (w miejscowym urzędzie stanu cywilnego) skład zespołu został skompletowany ostatecznie i nie zmienił się do dziś. Już po kilku występach BrainStorm dał się poznać jako znakomita kapela koncertowa, zaś sam Cowper okazał się być urodzonym showmanem. Chociaż chłopcy dopiero uczyli się grać na instrumentach, konsekwentnie kroczyli drogą swoich muzycznych marzeń.
Po wydaniu dwóch singli "As You Are Coming" i "Winter" w 1992 roku BrainStorm otrzymał Łotewską Nagrodę Muzyczną dla najlepszych debiutantów. W 1993 roku ukazał się pierwszy album BrainStorm "More Than Loudly". Został on entuzjastycznie przyjęty przez publiczność, a premiera miała miejsce w czasie ogromnego koncertu zespołu w centrum Rygi. Jesienią 1995 roku utwór "Aeroplanes" okazał się być najlepiej sprzedawanym singlem wszechczasów na Łotwie. Wykorzystując popularność piosenki, podczas trasy koncertowej "Aeroplanes" zespół zebrał pieniądze na okup za przetrzymywany w Moskwie łotewski samolot.
W 1996 roku ukazał się album "Veronica" zawierający radosne i melodyjne piosenki, gdzie Beatlesi "spotykają" Crowded House, ale i The Cure. Wkrótce potem BrainStorm wyruszył w trasę koncertową. Muzycy zagrali 60 koncertów na Łotwie, Litwie, w Estonii i Rosji, a także wystąpili podczas Dni Kultury Nadbałtyckiej w Londynie. Zdobyli również Grand Prix na największym festiwalu łotewskim Liepajas Dzintas.
W 1997 roku BrainStorm podpisał kontrakt z przedstawicielem EMI Records w Krajach Nadbałtyckich - Microphone Records. Wydany już w nowej firmie album "Everything Goes As You Like It" był jedną z pierwszych w historii złotych płyt na Łotwie!
Od 1998 roku grupa mknęła do przodu jak burza i nic nie było w stanie jej powstrzymać. Podczas rozdania Łotewskich Nagród Muzycznych BrainStorm otrzymał trzy statuetki, zaś w Niemczech muzycy nagrali swój pierwszy międzynarodowy singiel "Under My Wing". Wyprodukował go twórca sukcesu grupy Fool's Garden, producent m.in. singla "Lemon Tree" - Volker Hinkel.
Tymczasem w maju 2000, Bob Dylan w przerwie swojego tournee po Szwecji, siedział w pokoju hotelowym oglądając telewizję. Przerzucając kanały zatrzymał się na chwilę na powtórce festiwalu Eurowizji, który odbył się dnia poprzedniego. Niewielu wie, co Bob Dylan myśli na temat imprez tego typu, ale był moment kiedy artysta wyraźnie się ożywił oglądając popisy muzyków - tą chwilą był występ zespołu BrainStorm. Bob miał wtedy podobno wykrzyknąć: "Ten facet ma to coś, tylko co on robi w takim miejscu?!!!"
Tym facetem był oczywiście wokalista BrainStorm, grupy określonej przez media jako najlepsza i najbardziej nietypowa w historii festiwalu Eurowizji. Dla BrainStorm ten występ był pierwszym międzynarodowym sukcesem, muzycy reprezentowali Łotwę, po raz pierwszy biorącą udział w festiwalu. Bob Dylan nie był jedynym uznanym artystą, który wyróżnił zespół BrainStorm. Innym był Mike Stipe z R.E.M. Po przesłuchaniu płyty pt "Among The Suns" (2000), pierwszego albumu BrainStorm na rynek europejski, wydanego w 18. krajach m.in. w Anglii, Niemczech i Skandynawii, Stipe skomentował twórczość BrainStorm: "Ich muzyka i piosenki są naprawdę znakomite!"
Eurowizja 2000 szybko przeszła do historii, ku zaskoczeniu wielu zespół BrainStorm szybko zapomniał o Festiwalu, koncentrując wysiłki na gromadzeniu materiału na swoją nową płytę.
Po intensywnym Europejskim tournee pod koniec roku 2000, BrainStorm wszedł do studia aby nagrać kolejny album. Plan był prosty - nagrać jeszcze lepszą płytę niż album "Among The Suns". Do współpracy nad nową płytą zespół zaprosił Tony'ego Mansfielda (A-ha, B52), znanego już muzykom ze współpracy nad poprzednim albumem. Materiał został zarejestrowany w Ridge Farm Studios (Anglia) i Puk Studio (Dania).
Tak powstał album "Online" i 11 nowych utworów. Muzyka jest na nim bardziej wysublimowana i bogatsza, muzycy pozwolili sobie na niewielką dawkę eksperymentów z brzmieniami elektronicznymi i loopami.
"Każdy z tych utworów ma duszę BrainStorm, to tak jakbyśmy tylko zmienili formę przekazu naszych myśli" - komentuje zespół.
Album "Online" był zapowiadany singlem "Maybe". "Maybe" to typowy "lovesong", choć wokalista Reynard przyznaje, że miała to być piosenka innego typu. "Słowa do utworu pojawiły się znikąd, chciałem żeby raczej brzmiało to jak samolubny manifest 'My body, my hand, my heaven, my land...' , potem nagle wpadło mi do głowy 'Maybe we could divide it in two?...' i '... maybe I'm in love with you' ".
W czerwcu 2003 ukazał się kolejny album zespołu zatytułowany "A Day Before Tomorrow", nagrania płyty odbywały się w "Puk Studio" w Danii, nad produkcją czuwał Alex Silva, a także Steve Lyon znany ze swojej współpracy z Depeche Mode, Reamonn, The Cure i Paradise Lost.
(źródło: www.swiat-muzyki.pl)

 

MATTAFIX
brytyjski zespół muzyczny, powstały w 2005 roku, grający całkiem nowy rodzaj muzyki, niekiedy określany nową falą bluesa, alternatywnym hip-hopem lub R&B; w ich muzyce pojawiają się również brzmienia reggae oraz elementy tradycyjnej muzyki hinduskiej. W skład zespołu wchodzą Marlon Roudette i Preetesh Hirji. Rodzice Preetesha pochodzą z Indii, podobnie jak Matka Marlona. Obaj urodzili się jednak w Anglii. Marlon, jako dziecko, przeprowadził się z matką do jej ojczyzny. Do Londynu powócił jako nastolatek. Tam spotkał Preetesha, który pracował w studiu nagraniowym. Razem zaczęli realizować wspólne wizje nowego dźwięku. Duet zasłynął na całym świecie hitem "Big City Life", który zdobył czołowe miejsca na wielu listach przebojów. Zespół zdobył bursztynowego słowika 2006.
(źródło: www.wikipedia.pl)

 

HELENA PAPARIZOU
Urodziła się w Szwecji w greckiej rodzinie, córka Volosa i Karditsy. Gdy miała 17 lat wraz ze swym kolegą z dzieciństwa Nikosem Panagiotidisem założyła zespół Antique. Ich debiutem stał się przebojowy singel Opa Opa. W Polsce grupa Antique wydała też singiel Dinata Dinata, który okazał się platynowym. W 2001 reprezentowali Grecję na konkursie Eurowizji z piosenką I Would Die For You, z którą zajęli trzecie miejsce. Kolejnym singlem po Eurowizji był Follow Me. Typowo klubowy hit który ukazał się również jako winyl. Grecki album Alli Mia Fora – bestseller 2003, okazał się ostatnim greckim albumem. Po wydaniu anglojęzycznego odpowiednika Blue Love w Szwecji, Elena postanowiła odejść i zacząć solową karierę. Ostatni singiel duetu to Time To Say Goodbye.
W 2004Elena Paparizou wydała debiutancką płytę solową Protereotita (Priorytety). Singlem promującym był utwór Katse Kala. W 2005 roku telewizja ERT zaproponowała Elenie reprezentowanie Grecji podczas jubileuszowego, 50 Konkursu Piosenki Eurowizji w Kijowie. Podczas krajowej preselekcji Paparizou zaśpiewała trzy utwory: My Number One, OK i Let's Get Wild. Czwarty utwór – The Light In Our Soul – został zdyskwalifikowany tuż przed koncertem. Widzowie wybrali utwór My Number One.
Utwór My Number One zyskał największe poparcie wśród widzów z całej Europy (Polska przyznała Helenie tylko 1 punkt) i zwyciężył zdobywając 230 pkt. Zwycięstwo Eleny było pierwszą grecką wiktorią w całej historii konkursu. Singiel My Number One ukazał się w całej Europie zajmując wysokie pozycje. (źródło: www.wikipedia.pl)

 

VANILLA NINJA
O czterech dziewczynach z Estonii głośno zrobiło się za sprawą przebojowego singla "Tough Enough", który szturmem zdobył listy przebojów w Niemczech. Dziennikarze nazwali Vanilla Ninja następczyniami t.A.T.u., choć trzeba przyznać, że obydwie grupy to zupełnie różne światy.
W przeciwieństwie do Rosjanek, Katrin, Piret, Maarja i Lenna nie poznały się na castingu. Katrin i Piret znają się niemal ze szkolnej ławy, do tego samego liceum chodziły też Maarja i Lenna. Dziewczyny same postanowiły, że założą zespół, same też pracowały nad swoim sukcesem. W ubiegłym roku wzięły udział w Estońskim finale konkursu Eurowizji. Zajęły... siódme miejsce, co paradoksalnie tylko pomogło im w zaistnieniu na rynku. W krótkim czasie stały się w Estonii prawdziwymi gwiazdami. Nie tylko w Estonii - na punkcie Vanilla Ninja oszaleli także Włosi i Niemcy, u których cztery Estoki szybko podbiły najważniejsze listy przebojów. Teraz czas na Polskę!
Kilka słów o członkiniach Vanilla Ninja:
Maarja urodziła sie 18 stycznia 1986 roku Chodzi do niemieckiego liceum w Tallinie. Uczy się gry na saksofonie i ma w tej dziedzinie pierwsze osiągnięcia - wygrane w dwóch krajowych konkursach gry na instrumentach dętych.
Wolny czas poświęca gimnastyce i łyżwom. Najchętniej słucha Queen, Queens of the Stone Age, Incubusa, Lenny Kravitz i Robbiego Williamsa belong. Lenna przyszła na świat 26 września 1985 roku. Uczęszcza do tego samego liceum, do którego chodzi Maarja. Uwielnia taniec, a w wolnych chwilach wpada na boisko, żeby pograć w koszykówkę. Najbliższa jest jest muzyka R'n'B, lubi też HipHop and Punk.
Katrin urodziła się 10 grudnia 1983 r. Studiuje hotelarstwo w Tallinie. W przyszłości nie zamierza jednak zostać recepcjonistką, a... finansistką. Jak mówi, w jej życiu najbardzieli liczy się muzyka i taniec. Przez kilka lat śpiewała w różnych chórach, gra też na fortepianie. Do ulubionych artystów zalicza Portishead, Staind, Kelis, Incubus i Goldiegio. Drum'n'Bass, R'n'B, HipHop i NuMetal wymienia jako ulubione gatunki.
6 lutego 1984 r. świat ujrzała Piret. Chodziła do tego samego liceum co Katrin, jednak wybrała inny kierunek studiów, związany z mediami. Ma zresztą doświadczenie telewizyjne - występowała w jako prowadząca i współprowadząca kilku programów. Kiedy tylko może słucha Incubusa, Puddle Of Mudd, Aaliyah, Tweet i Jill Scott. Gra na pianinie i podobnie jak Katrin przez kilkanaście lat była chórzystką. Interesuje się antykami, malarstwem i historią sztuki. (źródło: www.emuzyka.pl)

 

ELTON JOHN
Elton John to zapewne jeden z najsławniejszych piosenkarzy świata, ale jego twórczość nie sprowadza się tylko do śpiewania gotowych utworów. Elton sam komponuje swoje piosenki i gra na fortepianie, natomiast autorem tekstów większości nagrań jest Bernie T
Tak naprawdę Elton John nazywa się Reginald Kenneth Dwight. Swój artystyczny pseudonim zapożyczył od dwóch innych - Elton Dean i Long John Baldry. Tak nazywali się koledzy Rega z zespołu Bluesology, utworzonego w latach 70.
Elton John urodził się 26 marca 1947 roku w Pinner w Anglii. W wieku 11 lat otrzymał stypendium prestiżowej Królewskiej Akademii Muzycznej, gdzie studiował przez 6 lat, po czym rzucił szkołę dla wcześniejszej kariery na rynku muzycznym. Jednak początki nie były łatwe. Niepowodzeniem zakończyła się próba dołączenia do grupy King Crimson, wokalistą został ostatecznie Greg Lake.

Nastoletni Reginald grał i śpiewał w dwóch zespołach, ale wkrótce znudziło mu się granie muzyki soulowej w Bluesology. Poprzez ogłoszenie w gazecie poznał Berniego Taupina, który został jego tekściarzem i jest nim do dziś. W roku 1970 Elton John wydał pierwszy solowy album zatytułowany "Empty Sky". Płyta została ciepło przyjęta przez krytyków, ale sukcesu komercyjnego nie odniosła. Ale już kolejny album, "Elton John", stał się wielkim hitem, tak jak i utwór "Your Song", który skutecznie wypromował macierzystą płytę. Następne longplaye biły rekordy popularności, zwłaszcza w najbardziej przychylnym dla Eltona kraju - w Stanach. Z jednej strony sława, z drugiej kompleksy na punkcie własnego wyglądu i skłonności homoseksualne - to wszystko zderzyło się w jednym okresie. Elton nie mogąc sobie poradzić ze swymi problemami, sięgnął po narkotyki i alkohol i wkrótce uzależnił się. Aby z powodu swych kompleksów paradoksalnie zwrócić na siebie uwagę, Elton zaczął szokować na koncertach - zarówno strojem, jak i zachowaniem. To wszystko nie przeszkodziło mu w dalszym szturmowaniu list przebojów. Przeszkodą nie było również oficjalne przyznanie się Eltona do homoseksualizmu w roku 1976 w wywiadzie dla "The Rollingstone Magazine".

Muzyka Eltona Johna przez te 3 dekady jego kariery cały czas się zmieniała. W latach 70. w muzyce Rega dominował fortepian i gitara, lata 80. opanowała moda na dźwięki syntetyczne. Modzie tej uległ też Elton, oprócz tego zaczął komponować bardziej dynamiczne piosenki ("I'm Still Standing"). W latach 90. piosenkarz umiejętnie uwydatnił swój dojrzały już, aksamitny głos, poprzez komponowanie ballad, z których wiele stało się przebojami. Tylko jeden element twórczości Eltona pozostaje niezmienny - fortepian. Z tego dość nietypowego dla rock'n'rolla instrumentu Eltonowi udało się zrobić swój największy atut.
W 1993 roku Elton John poznaje, wtedy jeszcze 30-letniego, Davida Furnisha, który wkrótce zostaje jego partnerem: "To mężczyzna mojego życia" - powiedział Elton. Związek trwa do dziś.
W marcu 1995 roku Elton John i Tim Rice otrzymują Oscara za piosenkę "Can You Feel The Love Tonight" do filmu "Król Lew". Następny rok przynosi nagrodę Królewskiej Akademii Muzycznej (Elton jest jedynym w historii kompozytorem muzyki rozrywkowej, który dostał tę nagrodę).
Rok 1997 to wyjątkowo niefortunny okres dla Eltona. Najpierw śmierć Gianniego Versace, włoskiego projektanta mody, który był bliskim przyjacielem naszego bohatera, potem kolejna tragiczna śmierć - Księżnej Diany, która również należała do grona przyjaciół muzyka. "Candle In The Wind 1997", piosenka zaśpiewana przez Eltona na pogrzebie Diany, sprzedała się w rekordowej liczbie 32 mln egzemplarzy, co jest równoznaczne z pobiciem rekordu sprzedaży singla ustanowionego przez Binga Crosby utworem "White Christmas".
1 stycznia 1998 roku Królowa Elżbieta II nadaje Eltonowi szlachectwo za promocję kultury brytyjskiej w świecie. Wprawdzie Elton John może używać tytułu "Sir" od 1 stycznia, ale uroczystość nadania szlachectwa odbyła się dopiero 24 lutego. Również na początku roku piosenkarzowi zaproponowano 6 mln funtów brytyjskich (!!!) za napisanie autobiografii, ale Elton zażądał 10 mln, co jest najwidoczniej za wysoką ceną dla wydawnictwa.
Kolejnym osiągnięciem Sir Eltona jest zdobycie nagrody Grammy (już piątej) 25 lutego w kategorii "najlepszy męski wykonawca popowy" za wykonanie "CITW 1997". Tym samym Elton dokonuje rzeczy bardzo rzadkiej - zdobywa 3 najważniejsze nagrody amerykańskiego przemysłu muzycznego w ciągu jednego roku. Pozostałe to Billboard Magazine Award i "American Music Award" w kategorii "najlepszy dojrzały wykonawca męski".
Od kilku lat funkcjonuje Elton John AIDS Foundation, którą Elton założył niedługo po śmierci jednego z jego przyjaciół chorego na AIDS. Od tej pory zysk autorski ze sprzedaży każdego singla zostaje przekazany na rzecz Elton John AIDS Foundation (właściwie zanim powstała EJAF, pieniądze były ofiarowywane innym organizacjom). Elton organizuje benefitowe przyjęcia i koncerty, nawet ostatni kontrakt z Citibankiem zawiera punkt o przekazaniu EJAF 1 miliona dolarów.
Kolejne miesiące roku 1998 również przyniosły kilka przykrych wiadomości. Znów odeszli znajomi Eltona: Tammy Wynette okrzyknięta królową country, Linda McCartney i wielki Frank Sinatra. Sam Elton pokłócił się ze swoim wieloletnim menedżerem Johnem Reidem (który swojego czasu jako gej miał związek z piosenkarzem), w wyniku czego został on (John Reid) po prostu wyrzucony z pracy. Pojawiły się plotki, że John Reid zagarniał dla siebie część pieniędzy przeznaczanych na EJAF, a gdy Elton się o tym dowiedział, wpadł we wściekłość. Ale to tylko plotki... W każdym razie muzyk przeżył te wszystkie wydarzenia bardzo boleśnie. Najlepiej świadczy o tym jego wypowiedź podczas rozdania nagród Ivor Novello (była to już co najmniej ósma nagroda Ivor Novello dla Eltona): "If someone had told me last year that Gianni Versace would be gone, and that Princess Diana would be gone, and Linda McCartney would be gone, and that I wouldn't have a manager, I'd have said you were f****** mad."
Również w 1998 roku Elton skomponował muzykę do dwóch musicali wytwórni Disneya, która po sukcesie ścieżki dźwiękowej do "Króla Lwa" zaproponowała zespołowi Elton John-Tim Rice stałą współpracę. Pierwszy to musicalowa wersja właśnie "Króla Lwa" (przedstawienie zdobyło 6 nagród Tony - musicalowych odpowiedników Oscarów), drugi nosi tytuł "Elaborate Lives: The Legend of Aida" i niedawno miał swą premierę w Atlancie.
Podsumowanie osiągnięć Eltona Johna: ponad 150 milionów egzemplarzy sprzedanych płyt, 8 hitów nr 1 w Stanach i 3 w Wielkiej Brytanii, rekord w kategorii "najwięcej lat z rzędu z singlem w amerykańskiej Top 40" - 28, drugie miejsce na liście najbogatszych piosenkarzy brytyjskich (po Paulu McCartneyu), drugie miejsce w kategorii "największa ilość tygodni spędzonych na liście brytyjskiej", najlepiej sprzedający się singiel wszech czasów ("Candle In the Wind 1997"), 8 nagród Ivor Novello, 5 nagród Grammy, 1 Nagroda Amerykańskiej Akademii Filmowej (czyli Oscar), miejsce w Top of the Pops, pierwsza kolekcja największych hitów, która stała się nr 1 amerykańskich notowań, i jednocześnie najlepiej sprzedająca się kolekcja (chyba 15 mln egzemplarzy) i wiele, wiele innych sukcesów. (źródło: www.emuzyka.pl)

 

KATIE MELUA
Urodziła się 16 września 1984 r. w Kutaisi (Gruzja). Wczesne dzieciństwo spędziła w Tbilisi i Batumi. Gdy miała 8 lat wyemigrowała wraz z rodziną do Wielkiej Brytanii. Do 1998 roku mieszkała w Belfaście, później przeniosła się do Londynu. W wieku 15 lat wygrała konkurs piosenki zorganizowany przez angielski kanał telewizyjny ITV - zaśpiewała w nim utwór Mariah Carey "Without You".
Później rozpoczęła naukę w szkole artystycznej w Londynie (B.R.I.T. School for the Performing Arts & Technology), gdzie jej talent odkrył kompozytor i producent Mike Batt, założyciel wytwórni płytowej Dramatico. Dzięki niemu piosenkarka wydała debiutancki album "Call Off The Search", który ukazał się w listopadzie 2003 roku. Na płycie znalazły się utwory autorstwa zarówno Katie jak i Mike'a, a także kilka coverów (z repertuaru Johna Mayalla, Randy'ego Newmana i Jamesa Sheltona).
W 2003 roku piosenkarka ukończyła jeszcze szkołę (z wyróżnieniem) oraz wystąpiła na Royal Variety Performance – corocznej imprezie charytatywnej, której gościem honorowym jest Elżbieta II.
Płyta "Cal Off The Search" trafiła w styczniu 2004 roku na szczyt brytyjskiej listy przebojów, gdzie utrzymała się przez kilka tygodni. Album pokrył się wielokrotnie platyną. W lutym artystka wyruszyła na swoje pierwsze tournee po Wielkiej Brytanii, we wrześniu dała koncerty w Europie, a pod koniec roku w USA.
Na początku 2005 roku piosenkarka została zaproszona przez Sharon Osbourne do nagrania utworu Erika Claptona "Tears In Heaven". Dochód przeznaczono na pomoc ofiarom azjatyckiego tsunami. 19 marca, wspólnie z zespołem Queen, zaśpiewała na rzecz fundacji Nelsona Mandeli, piosenkę "Too Much Love Will Kill You".
26 września 2005 roku na półki sklepowe trafiła druga płyta wokalistki "Piece By Piece".
Poprzedzający ją singel "Nine Million Bicycles" zajął piąte miejsce na brytyjskiej liście przebojów, a także podbił szereg europejskich list przebojów, dając jej drugą pozycję na Billboard European Top 100. Po wydaniu płyty artystka wyruszyła w trzymiesięczne tournee po Europie.
W 2005 roku została dwukrotnie nominowana do Brit Awards.
Rok później w Polsce ukazało się podwójne DVD piosenkarki "On the Road Again". Znalazły się na nim m.in. zapis występu, jaki miał miejsce 18 marca 2004 roku w Fairfield Halls Croydon, a także fragment koncertu "46664" z 19 marca 2005, który odbył się w RPA, w hołdzie Nelsonowi Mandeli. Na płycie zamieszczono również fragmenty występu artystki, który odbył się 22 października 2004 r. w Royal Albert Hall.
25 kwietnia 2006 r. artystka wystąpiła w studiu radiowej Trójki, a we wrześniu dała koncert w Operze Leśnej podczas "Sopot Festival".
(źródło: www.muzyka.onet.pl)



43. Sopot Festival 2006 był drugim festiwalem realizowanym na mocy pięcioletniej umowy zawartej przez TVN S.A. z władzami miasta Sopot.

 



ORGANIZATORZY I REALIZATORZY 43. SOPOT FESTIVAL 2006

Organizacja

TELEWIZJA TVN

Współorganizacja Sopot Festival 2006
BAŁTYCKA AGENCJA ARTYSTYCZNA B A R T
Dyrektor Naczelny EUGENIUSZ TERLECKI

Rada Artystyczno Programowa
Edward Miszczak - Przewodniczący Rady
Wojciech Fułek
Eugeniusz Terlecki
Waldemar Ostrowski
Ryszard Sibilski

Wystąpili w Operze Leśnej

Animals
Anna Maria Jopek
Czesław Mozil
Edyta Górniak
Elton John
Grzegorz Markowski
Jethro Tull
Kayah
Lionel Richie
Maria Peszek
Paul Anka
Whitney Houston
Zakopower

Dla biznesu

Klub "Pod Sceną" (kopiuj)

Dla prasy